Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας η εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων, μια δράση που άγγιξε τις καρδιές μαθητών και εκπαιδευτικών και έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας και της ψυχής του Ποντιακού Ελληνισμού.
Η πρωτοβουλία ανήκε στη γυμνάστριά μας, την κ. Ευδοκία Κασκαμανίδου, Πόντια όχι μόνο στην καταγωγή αλλά και στην ψυχή. Με αγάπη, επιμονή και βαθιά συγκινησιακή φόρτιση, αφιέρωσε χρόνο και κόπο ώστε οι μαθητές της Γ΄ τάξης να γνωρίσουν την ποντιακή παράδοση μέσα από το τραγούδι και τον χορό. Δίδαξε στα παιδιά τα τραγούδια «Πατρίδαμ’ αραεύω σε» και «Την πατρίδαμ’ έχασα», μεταφέροντας μέσα από τους στίχους τον πόνο του ξεριζωμού και της απώλειας. Παράλληλα, ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα να διδάξει τον ποντιακό χορό Διπάτ, έναν χορό απαιτητικό αλλά γεμάτο δύναμη και συμβολισμό.
Πολύτιμη και αμέριστη υπήρξε και η συμβολή της μουσικού του σχολείου μας, κ. Ελπίδας Σίσκου. Με ευαισθησία και παιδαγωγική προσέγγιση μίλησε στους μαθητές για τη Γενοκτονία των Ποντίων, βοηθώντας τους να κατανοήσουν το μέγεθος της τραγωδίας αλλά και τη σημασία της ιστορικής μνήμης. Επιπλέον, καθοδήγησε τα παιδιά στη δημιουργία αναμνηστικών καρτών και τους δίδαξε το παραδοσιακό τραγούδι «Ση τρίχας το γεφύρι», γεμίζοντας την αίθουσα με ήχους και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.
Ιδιαίτερη στιγμή της δράσης αποτέλεσε η παρουσία του φοιτητή του Παιδαγωγικού Τμήματος κ. Ηλία Άλτα. Ο κ. Άλτας, άριστα καταρτισμένος, επικοινωνιακός και ολόψυχος υποστηρικτής της ποντιακής ιστορίας και ψυχής, μίλησε στα παιδιά με τρόπο άμεσο και ουσιαστικό, κερδίζοντας το ενδιαφέρον και τον σεβασμό τους. Παίζοντας τη λύρα του, έδωσε ζωή στις μνήμες και στις παραδόσεις του Πόντου, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης.
Στο τέλος της εκδήλωσης, μαζί με δύο συγχορευτές του, παρουσίασαν στα παιδιά τον χορό Ομάλ. Η στιγμή κορυφώθηκε όταν κάλεσαν όλους τους μαθητές να σχηματίσουν έναν μεγάλο κύκλο, ενώνοντας τα χέρια και τις καρδιές τους σε έναν κοινό παλμό μνήμης και ελπίδας. Μέσα από τον χορό αυτόν μοιράστηκαν τη λαχτάρα για τη δικαίωση των 353.000 ποντιακών ψυχών που χάθηκαν άδικα.
Ελπίζουμε πως η εκδήλωση αυτή δεν αποτέλεσε μόνο μια σχολική δράση, αλλά ένα ουσιαστικό μάθημα ιστορίας, ανθρωπιάς και μνήμης. Μα πάνω απ’ όλα, ευχόμαστε τα παιδιά να ευαισθητοποιήθηκαν, να ένιωσαν το βάρος της ιστορικής αλήθειας και να κράτησαν μέσα τους ζωντανή τη φλόγα της μνήμης, ώστε το «Δεν ξεχνώ» να συνεχίσει να περνά από γενιά σε γενιά.